บทที่ 6 ตอนที่ 6 กฎเหล็กและเงาหวงก้าง
ตอนที่ 6 กฎเหล็กและเงาหวงก้าง
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของบ้านพักอดีตสถาปัตยกรรมสุดโมเดิร์น เนตรขยับตัวตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในสมอง
เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่เธอต้องย้ายเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับ ‘เจเดน วรากรณ์’ ชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็น ‘มาเฟียวิศวะ’ และเป็นเจ้าหนี้ที่กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ในกำมือ
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูก่อนที่มันจะถูกผลเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีขาวทับด้วยเสื้อคลุมสบายๆ ของเจเดนปรากฏขึ้น เขายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเนตรที่แต่งตัวเรียบร้อยพร้อมไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่หัววัน
‘‘ตื่นไวดีนี่ นึกว่าจะต้องให้ไปสาดน้ำปลุกซะก่อน’’ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์
‘‘ฉันไม่ใช่คนตื่นสายค่ะ...’’ เนตรตอบเสียงเรียบ พยายามข่มความหงุดหงิดในใจลงไป เธอไม่อยากหาเรื่องปะทะกับเขาตั้งแต่เช้าตรู่ ‘‘วันนี้มีเรียนเช้า ฉันทำอาหารเช้าไว้ให้บนโต๊ะแล้ว กินเสร็จแล้วเราค่อยไปมอพร้อมกัน’’
เจเดนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตาคมมองสำรวจโต๊ะอาหารที่มีไข่ดาวและขนมปังวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
‘‘บริการดีสมกับเป็นลูกหนี้ในสัญญา แต่จำไว้นะเนตร ว่าเธอไม่ได้มีหน้าที่แค่ทำอาหารเช้าให้ฉันกิน’’
เนตรเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
‘‘รู้แล้วค่ะ ทำงานบ้าน ดูแลความสะอาด และอยู่ในโอวาท... ฉันจำกฎบ้าๆ ของคุณได้ขึ้นใจทุกข้อ’’
‘‘ดีมาก ถ้าจำได้ก็เตรียมตัว เราจะไปมอด้วยกันในอีกสิบนาทีนี้ อย่าลืมกฎเหล็กข้อห้ามเด็ดขาด โดยเฉพาะเรื่องห้ามไปยุ่งกับไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น’’ เจเดนสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเผด็จการ ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปจากห้อง ปล่อยให้เนตรยืนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้
เมื่อถึงเวลา ทั้งคู่เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ด้วยรถสปอร์ตคันหรูของเจเดน ทันทีที่รถจอดสนิทและร่างสูงก้าวลงมาจากรถ สายตานับร้อยคู่ในลานจอดรถก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขาโดยมิได้นัดหมาย
เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นระงมไปทั่วบริเวณ เพราะภาพของเจเดนรองประธานชมรมวิศวะและหัวหน้าทีมแข่งรถ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน เดินเคียงคู่มากับเนตรเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง
‘‘เฮ้ย! นั่นน้องเนตรปีสามนี่วะ มากับไอ้เจเดนได้ไงวะเนี่ย?’’
‘‘ชิบหาย! หรือข่าวลือเรื่องสัญญาทาสจะเป็นจริงวะ กูเห็นยัยนั่นขึ้นรถมันมาสองวันติดแล้วนะเว้ย’’
‘‘ระวังตัวไว้เถอะ ถ้าไอ้เจเดนมันหวงขึ้นมา มีหวังโดนกระทืบจมตีนแน่’’
เสียงกระซิบกระซาบดังเข้าหูเนตรทุกคำ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกอึดอัด เธอยังไม่ชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งคณะแบบนี้ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินแยกตัวไปยังตึกเรียนของภาควิชาอุตสาหการ มือหนาก็คว้าเข้าที่ข้อศอกของเธอไว้เสียก่อน
‘‘จะรีบเดินไปไหน? เดินไปพร้อมกันนี่แหละ’’ เจเดนเอ่ยเสียงเข้ม สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวราวกับสุนัขป่าที่กำลังประกาศอาณาเขต
‘‘ปล่อยค่ะ คนมองกันใหญ่แล้ว ฉันจะไปเข้าเรียน เดี๋ยวไม่ทัน’’ เนตรพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงบีบของเขากลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม
‘‘ช่างหัวมันสิ ใครจะมองก็มองไป ฉันไม่ได้แคร์’’ เจเดนพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอลากให้เดินตามเขาไปติดๆ ท่ามกลางสายตาอึ้งแกมทึ่งของเพื่อนร่วมคณะ
ระหว่างทางเดินไปยังตึกคณะ มีกลุ่มนักศึกษาชายปี 4 จากภาควิชาเครื่องกลกลุ่มหนึ่งยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นคือ ‘กรณ์’ รุ่นพี่หนุ่มหน้าตาดีดีกรีนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย
ซึ่งแอบชอบเนตรมานานและมักจะหาโอกาสเข้ามาตีสนิทอยู่เสมอ เมื่อเห็นเนตรเดินมากับเจเดน กรณ์จึงตัดสินใจก้าวเข้ามาขวางทางด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
‘‘อ้าว น้องเนตร สวัสดีครับ วันนี้มากับไอ้เจเดนเหรอเนี่ย ปกติเห็นเดินคนเดียวนี่นา’’ กรณ์เอ่ยทักทายโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุรอบตัว
เจเดนหยุดเดินทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องมองกรณ์นิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เนตรเห็นท่าไม่ดีจึงรีบชิงพูดขึ้น
‘‘สวัสดีค่ะพี่กรณ์ พอดีฉันรีบไปเรียน ขอตัวก่อนนะคะ...’’
‘‘เดี๋ยวสิเนตร...’’ กรณ์ทำท่าจะยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของเนตรเพื่อรั้งไว้ แต่ทว่า...
หมับ!
มือหนาของเจเดนคว้าข้อมือของกรณ์ไว้กลางอากาศด้วยความเร็วสูง แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้อีกฝ่ายหน้าถอดสี รอยยิ้มที่เป็นมิตรหายวับไปทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุดันราวกับมัจจุราชของเจเดน
‘‘มือรุ่มร่ามแบบนี้ ระวังมันจะหลุดออกจากบ่า...’’ เจเดนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบจนกรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
‘‘กูแค่ทักทายน้องเขาเฉยๆ ป่ะวะ จะอะไรนักหนาเนี่ย’’ กรณ์พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความกลัว
‘‘คนของกู... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะปลายเล็บ จำใส่สมองไว้ด้วย’’ เจเดนพูดเน้นทีละคำอย่างชัดเจน ก่อนจะสะบัดมือกรณ์ออกอย่างไม่ใยดีจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
เนตรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเจเดนจะแสดงอาการหึงหวงและป่าเถื่อนต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้
‘‘เจเดน! คุณทำเกินไปแล้วนะ เขาแค่มารักทักเฉยๆ เอง’’ เนตรหันมาต่อว่าเขาเบาๆ ทันทีที่เดินพ้นรัศมีสายตาของคนกลุ่มนั้นมาได้
เจเดนหันขวับมามองเธอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น
‘‘เกินไปเหรอ? เธอลืมสัญญาที่เซ็นไปแล้วหรือไง? ในนั้นระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น แล้วไอ้หมอนั่นมันทำท่าจะเอามือสกปรกมาโดนตัวเธอ เป็นฉันที่ซัดมันแค่นี้ถือว่าใจดีมากแล้ว’’
‘‘แต่นั่นมันเพื่อนร่วมมหาลัยฉันนะ! คุณทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้ ใครเขาจะกล้าเข้าใกล้ฉันอีก!’’ เนตรเถียงกลับอย่างเหลืออด ความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่เช้าเริ่มระเบิดออกมา
‘‘ก็ดีแล้วนี่!’’ เจเดนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาดังขึ้นจนคนแถวนั้นหันมามอง ‘‘ไม่ต้องมีใครเข้าใกล้ เธอก็มีแค่ฉันคนเดียว จำใส่สมองไว้เนตร เธอเป็นผู้หญิงของฉัน หน้าที่ของเธอคืออยู่ข้างหลังฉัน คอยมองฉันคนเดียวก็พอ!’’
คำว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ กระแทกเข้าที่กลางใจเนตรอย่างจัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะความเคลิบเคลิ้ม แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอไผลไปกับความเผด็จการและการปกป้องที่เกินพอดีของเขา
‘‘คุณมันบ้า... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!’’ เนตรต่อว่าเสียงสั่น เธอกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาไม่ให้ไหลออกมาให้เขาเห็น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและก้าวเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังตึกคณะวิศวกรรมอุตสาหการทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีก
เจเดนยืนมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีไป ภายในอกรู้สึกหงุดหงิดและร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ด้วยความหัวเสีย เขาไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่เธอแรงขนาดนั้น แต่ภาพที่กรณ์ยื่นมือเข้าใกล้เธอมันทำให้สติของเขาขาดผึ่งในเสี้ยววินาที
ให้ตายเถอะ... ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขานักนะ?
เจเดนพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกยาวเหยียด ก่อนจะก้าวเดินตามทิศทางที่เนตรไป แม้ปากจะบอกว่าไม่ง้อ แต่สุดท้ายเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ และคงต้องคอยตามเฝ้าระวังไม่ให้มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนกล้าเข้าใกล้เธอนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป
